Porady

Na jakie szczegóły zwracać uwagę przy montażu zadaszeń tarasów z poliwęglanu komorowego?

Poliwęglan komorowy (nazywany też kanalikowym) to jeden z najpopularniejszych materiałów stosowanych obecnie w budownictwie. Przez wzgląd na wysoką trwałość, sztywność, lekkość oraz łatwość czyszczenia, wykorzystuje się go do zadaszenia ogrodów zimowych, werand i tarasów, a także do tworzenia świetlików dachowych, budowy wiat czy nawet dachów obiektów sportowych. Oto kilka detali, na które warto zwrócić uwagę.

Bez wątpienia, zadaszenie tarasu z poliwęglanu posiada naprawdę wiele zalet. Obok wspomnianej już dużej wytrzymałości na uszkodzenia mechaniczne czy stosunkowo niewielkiej wagi, poliwęglan charakteryzuje się także odpornością na warunki atmosferyczne, wysoką przepuszczalnością światła oraz podatnością na formowanie, dzięki czemu wykonany z niego dach może mieć zarówno prosty, jak i łukowy kształt.
Zabudowa tarasu z dachem z reguły jest wykonywana przez profesjonalny zespół monterów współpracujących z producentem. Dach tarasu z płyt komorowych można jednak z powodzeniem zamontować samodzielnie, o ile tylko uwzględni się szereg szczegółów, które muszą zostać dopracowane, by konstrukcja spełniała swoje zadanie w stu procentach.

Przygotowanie płyt do montażu zadaszenia z poliwęglanu komorowego

Zanim zaczniesz montować zadaszenie na taras lub werandę, upewnij się, że posiadasz odpowiednie narzędzia do bezpiecznego cięcia i nawiercania płyt.

Otwory w poliwęglanie komorowym wykonuje się przy użyciu wierteł krętych do metalu bądź wierteł widiowych. Sięgając po nie, należy pamiętać, że w trakcie wiercenia płyta musi ciasno przylegać do podłoża, a otwory nie  mogą być nawiercane bliżej niż 40  mm od krawędzi arkusza.

Do cięcia poliwęglanu powinno się wybrać piłę tarczową z małymi ząbkami, ewentualnie piłę ręczną, którą poprowadzimy pod niewielkim kątem. Warto uwzględnić, że podczas cięcia płyta musi być unieruchomiona oraz podparta jak najbliżej ostrza, by zminimalizować naprężenie i wibracje. Sypiące się z niej wióry czy pył powinny być usuwane ostrożnie, za pomocą odkurzacza. Otwarte i ostre krawędzie powstałe w wyniku cięcia należy zaś zabezpieczyć przy pomocy specjalnej samoprzylepnej taśmy montażowej, która uniemożliwi przenikanie owadów, drobinek kurzu czy nadmiaru wilgoci do kanalików płyt.

Górny brzeg należy zamknąć szczelnie, przy użyciu nieprzepuszczalnej taśmy HDPE lub taśmy aluminiowej. Dolny zabezpiecza się natomiast filtrującą taśmą HDPE. Tworzy ona barierę dla zanieczyszczeń, pozwalając jednocześnie na optymalną cyrkulację powietrza w komorach i tym samym chroniąc je przed parowaniem. Krawędzie płyt osadzonych na częściach dachu, takich jak wezgłowia, kalenice czy okapy wymagają dodatkowo zastosowania profilu aluminiowego bądź poliwęglanowego oraz uszczelnienia silikonem.

Ponadto przed rozpoczęciem montażu warto sprawdzić, czy środki pomocnicze i uszczelki są dostosowane do płyt poliwęglanowych. Z powodu wysokiej rozciągliwości termicznej płyty powinny być odseparowane od konstrukcji uszczelką S228, SD-12,SD-13 bądź uszczelkami piankowymi.

Montaż dachu z poliwęglanu

Instalując dach z płyt poliwęglanowych, należy zacząć od sprawdzenia kąta jego projektowanego nachylenia. Aby woda deszczowa i topniejący śnieg mogły swobodnie z niego spływać, dach powinien być bowiem pochylony co najmniej o 5°.

Następnym krokiem jest usunięcie folii maskującej z obu stron płyty. W pierwszym etapie zdzieramy ją, zachowując osłonkę do ok. 50 mm od brzegów formatki. Po zakończeniu montażu niezwłocznie usuwamy zaś pozostałą część folii. Oczywiście, ściągając to zabezpieczenie trzeba zapamiętać, po której stronie płyty znajdował się nadruk informujący o filtrze UV (ta strona musi być skierowana na zewnątrz konstrukcji, by właściwie odbijać szkodliwe promieniowanie).

Gdy rozpoczniemy już montowanie poszczególnych płyt, baczmy by ich żeberka przebiegały zgodnie z kierunkiem spadku dachu. Zadbajmy też o odpowiednią głębokość (min. 20 mm) osadzenia płyt w profilu łączącym. Przynajmniej jedno żebro płyty należy umieścić i zacisnąć w profilu systemu nośnego. Jednocześnie trzeba uważać, by nie mocować płyt nazbyt sztywno, gdyż ograniczy im to swobodę dylatacji i poskutkuje nieestetycznymi wybrzuszeniami. Pożądany luz dylatacyjny to około 3,5 mm na każdy metr długości bądź szerokości arkusza. 

Wreszcie, istotne jest, by na płatwiach okapowych i w miejscach narażonych na silny wiatr umieścić specjalne mocowania. Najlepsze będą poliamidowe podkładki grzybkowe, przytwierdzane mniej więcej co 50 centymetrów. Pozostaje pytanie, jak daleko może sięgać płyta wystająca poza płatew okapową. My radzimy, by było to maksymalnie 6 centymetrów. Tyle wystarczy, by zagwarantować prawidłowy odpływ wody opadowej, a jednocześnie uniknąć przypadkowego ułamania płyty.

Przy wzięciu pod uwagę powyższych wskazówek, możecie być pewni, że zadaszenie z poliwęglanu komorowego będzie zamontowane zgodnie ze sztuką.

Poniżej prezentujemy kilka zdjęć poglądowych z naszych realizacji.

Nasza gwarancja

atrakcyjna cena

Atrakcyjna cena

transport i montaż

Transport i montaż

stabilna konstrukcja

Stabilna konstrukcja

najwyższa jakość

Najwyższa jakość